Wystawa „Po uszy w akwareli – o wodzie, świetle i miejscach po drodze” / Ksenia Zdzieszyńska-Demolin

Wernisaż:
20 czerwca 2026 (sobota)
godz. 18.00
wstęp wolny

Wystawa czynna:
22 czerwca – 17 lipca 2026
w godz. 11:00-18:00
wstęp wolny

Wystawa „Po uszy w akwareli – o wodzie, świetle i miejscach po drodze” / Ksenia Zdzieszyńska-Demolin
Wystawa będzie czynna do 17.07.2026

Ksenia Zdzieszyńska-Demolin
Akwarela przyszła do mnie trochę nieoczekiwanie — i została. Przez lata myślałam o sobie przede wszystkim przez pryzmat malarstwa olejnego i konserwacji malarstwa sztalugowego — dziedziny, z którą jestem zawodowo związana i którą niezmiennie kocham. Ukończyłam Wydział Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki na warszawskiej Akademi Sztuk Pięknych, a malarstwo było obecne w moim życiu od dzieciństwa.
Moja mama była malarką, więc obraz, materia, kolor i światło od zawsze stanowiły naturalny język mojego świata.
Do akwareli wróciłam dzięki osobom, które od lat uczę rysunku i malarstwa. Kiedy podczas zajęć poproszono mnie o wprowadzenie do tej techniki, odświeżyłam teorię, sięgnęłam po papier, farby i wodę — i spędziłam z nimi znacznie więcej czasu, niż początkowo planowałam. Miała to być jedna z technik omawianych na zajęciach, a stała się początkiem osobnej drogi.
Akwarela jest dla mnie sposobem patrzenia i przestrzenią, w której znalazłam czas na własne malowanie: po pracy, w podróży, w przerwach między obowiązkami. Towarzyszy mi w szkicowniku, w notowaniu miejsc, światła, pogody i nastroju. Jest przygodą, zachwytem, czymś trochę wykradzionym codzienności — ale wykradzionym z radością.
Najbardziej fascynuje mnie w niej napięcie między kontrolą a nieprzewidywalnością. Woda prowadzi pigment własnymi drogami, rozmywa kontury, wydobywa światło papieru, zostawia ślady miękkie, fakturalne, czasem zaskakujące. Moją rolą jest ją kierunkować: pozwolić jej działać, ale nie utracić obrazu. W tym spotkaniu z wodą, papierem i światłem znajduję ciszę, ruch, relaks, rozwój oraz poczucie osobistej i twórczej wolności.
Prezentowane prace są zapisem czterech lat tej drogi. Są wynikiem uważności, podróży, ćwiczenia oka i radości odkrywania medium, które niespodziewanie stało się mi bardzo bliskie. Ta wystawa jest moim pierwszym spotkaniem ze światem jako akwarelistki. Nie traktuję jej jak podsumowania, raczej jak przedstawienie się — zatrzymanie w drodze, by podzielić się tym, co do tej pory udało mi się uchwycić. Mam poczucie, że ta droga dopiero się przede mną otwiera.
Chciałabym, abyście patrząc na moje prace, poczuli choć trochę tego, co ja czuję, kiedy maluję: spokój, lekkość i radość podążania za światłem.